Przerwa w trasie

Nepalskie środki komunikacji przystosowane są raczej do przewozu miniludzików niż osób mierzących choćby nawet metr siedemdziesiąt. Kolana nie zmieszczą się za nic w świecie. Trzeba sobie radzić. Dodatkowym utrudnieniem okazują się wystające z siedzeń rozmaite druty skutecznie drące nam spodnie i „umilające” dalszą jazdę po pełnej wertepów drodze wzdłuż Himalajów. – Panie, ruszymy wreszcie?! – pytam, mocno już rozwścieczony. – A co? – Stoimy w tej dziurze już od ponad trzydziestu minut! Ile można?! Tak się składa, że chcielibyśmy z kolegą dojechać do Pokhary jeszcze rankiem. – Rankiem? Do Pokhary? A, to spokojna głowa – odpowiada kierowca, po czym odwraca głowę w kierunku otwartego na oścież okna, głośno charczy i obrzydliwie spluwa na ulicę. Bezradny wracam na miejsce z tyłu autobusu. Do