Przemija postać świata

Są takie momenty, gdy człowiek uświadamia sobie szczególnie mocno, że przemija postać tego świata, że to, co mamy teraz, nie jest na zawsze, i że przyjdzie nie tylko nam jako jednostkom pożegnać się z tym światem, ale także, że przeminie to, co uważamy za nasz doczesny dom, nasze doczesne środowisko, że świat, który uważamy za swój, przeminie. Doskonale widać to w Kiejdanach. To litewskie miasteczko, kiedyś wielokulturowe, wieloetniczne, tętniące życiem – z pięknymi świątyniami i ewangelickimi, i katolickimi, z synagogami (letnią i zimową) i meczetem – dziś jest nie tyle senne, ile niemal martwe. Wieczorną porą niemal nie ma w nim ludzi, uliczki są puste, jakby miasto wymarło. Cudne zabytki nie sprawią, że miasto nabierze życia, a