Rok 1968

Byliśmy jak oni przeraźliwie młodzi,

chociaż nas różniła inna rzeczywistość.

Nie mogliśmy pojąć, o co im tam chodzi,

skąd ta rewolucja, przecież mają wszystko?

Dżinsy, coca-colę, wolność polityki,

swobodę protestu, możliwość wyboru.

Czemu więc ich panny paliły staniki,

a kumple strącali z katedr profesorów?

Nam ku demokracji zrywała się dusza,

widząc dookoła przemoc i ubóstwo.

Zachód był marzeniem. A on właśnie ruszał,

aby zafundować sobie samobójstwo.

Zainfekowani lewacką zarazą

(kto pierwszy zawoła „marksiści na Marsa?”).

Słysząc, że o wojnie i rewolcie marzą,

liczymy, że dramat wróci jako farsa.