Egzotyka bez węża

Tego rezerwatu wcześniej nie znałem. Trudno się zresztą dziwić – powierzchniowo odpowiadający rozmiarom niewielkiej wsi teren ma prawo wtopić się w okolicę. I zarazem zadziwić każdego, kto wykaże się choćby odrobiną wysiłku, by go eksplorować.

Co pan tutaj robi?! – dwudziestokilkuletni chłopak pozostawia swój rower przy pobliskim drzewie i resztę trasy w moim kierunku pokonuje już pieszo. Jest wyraźnie zdenerwowany.

– Zdjęcia… – odpowiadam zupełnie zaskoczony jego pytaniem. Nigdzie nie widziałem znaku sugerującego, żeby miejsce, po którym buszuję z aparatem już od kilku godzin, było terenem prywatnym. A jak mniemam, o to właśnie się rozchodzi.

– A zapytać się to nie łaska?! – wykrzykuje dalej.

– Ale o co? –