Pochwała szaleństwa

Koniec lutego, więc wiosna za progiem. W ludziach budzi się ta ich druga, bardziej szalona natura. Nie trzeba się tego bać. Często zimne rozumowanie prowadzi do efektów szalonych, jak w przypadku gościa, który dobrze obmyślił kradzież, ale zaklinował się w oknie. Szaleństwo czasem okazuje się wspaniałe, jak w przypadku dziadka, który przepłynął Atlantyk. W przypadku rozterek Margaret nie ma ani rozumu, ani szaleństwa i żal na coś takiego patrzeć.

Była pochwała sceptycyzmu, więc teraz będzie pochwała szaleństwa. Rozum bowiem to tylko pozornie racjonalne narzędzie. Wszak najbardziej oszalałe pomysły ludzkości miały solidnie wyrozumowane podstawy. Wystarczy wspomnieć o dwóch totalitaryzmach XX w. To oczywiście skrajne przykłady, ale ten