Zdzisław Kunstman „Duma o Atamanie” (1936)

Zdzisław Kunstman „Duma o Atamanie” (1936)

Nie za dziesiątą rzeką,

nie za czterdziestą górą –

była Twa Ukraina,

Atamanie Symonie Petluro…

W grzmotach dział i w ogniu karabinów

po królewsku, szkarłatnie zakwitła

krwią serdeczną na ostrzach bagnetów,

zwycięstwami w zaciętych bitwach.

Rosła wielką, płomienną nadzieją

na dalekich, przeklętych obczyznach,

uświęcona najsłodszym wyrazem,

najpiękniejszym imieniem: O j c z y z n a…

Potężniała w strzeleckich okopach

niezachwianą, gorącą wiarą –

miała pułki, baterie, dywizje,

rozwinięte dumnie sztandary…

Brali szturmem moskiewskie armaty,

młode życia składali w ofierze,

za swobodę, za świętą