Zapis chwili

Analogii nie trzeba sztucznych,

gdy obrazy biją jak batem:

ta Polina o twarzy mej wnuczki,

Wyspa Węży jak Westerplatte.

Jeńcy – dzieci na śmierć wysłane,

cmentarzyska czołgów rozdartych,

życie miasta w piwnice wdeptane

jak Warszawa w czterdziestym czwartym...

Propaganda w kłamliwym lukrze,

świat, co stanął z końcem lutego,

i dyktator w uralskim bunkrze,

co nie wierzy, że przyjdą po niego.