Obrzańskie skarby

O Obrze słyszał pewnie mało kto. O tutejszym klasztorze zapewne niewielu. A o znajdujących się pod nim podziemiach najprawdopodobniej nikt. Pora to zmienić.

Chłopaki, otworzycie panu podziemia? – głos przeora roznosi się przez kręte korytarze klasztornego wirydarza.

– Teraz? – z wypełnionej ciemnym drewnem zakrystii wyłaniają się naraz twarze dwóch młodzieńców. 

– No tak, teraz. Pójdźcie może we dwóch, bo jednemu to tam ciężko z tym włazem będzie.

Młodzi – jak zgaduję – klerycy nic już więcej nie mówią. Chwytają jedynie za wiszące za drzwiami zakrystii potężne klucze i ruszają do kościoła. Ja idę posłusznie za nimi. Po kilku chwilach jesteśmy w tyle świątyni, pod chórem. Mimowolnie próbuję