Śródgórski wernisaż na Szczeblu

Te góry to po prostu mają. Cisza, jednoznaczna tożsamość, niezmywalne piętno całych pokoleń, które stojąc tu, czuły najprawdopodobniej to samo, co my dziś.

– To prawda, ten szlak jest iście malowniczy – podwożący nas na krzyżówkę w pobliskiej wsi Glisne pan Jan filozoficznie głaszcze się po brodzie. – Problem możecie mieć jedynie przy zejściu.

– Dlaczego? – podpytuję. Bardziej z grzeczności i dla podtrzymania rozmowy aniżeli z ciekawości. Już wczoraj, planując naszą dzisiejszą wycieczkę z kilkuletnim dzieckiem, zauważyłem, jak na mapie Beskidu Wyspowego kartograf na wschodnim stoku Szczebla poupychał poziomice możliwie ciasno. Jedna tuż przy drugiej. Oznacza to, że musi być tam naprawdę stromo.

– To wschodnie zejście to naprawdę ściana.