Wymuszona dyskusja o nauczaniu religii. Jesteśmy coraz bardziej spłoszeni

Śmierć Aleksieja Nawalnego to nie tylko nagły zwrot w decyzjach polityków. Nie tylko przyspieszone repetytorium z historii, przypomnienie innych śmierci, których sprawcy pozostają „nieznani” (czyli bezkarni). To nie tylko okazja do szybkiego rachunku sumienia: czy w obliczu tak jawnego zła naprawdę potrafimy się zdobyć na odwagę, czy zło nas nie paraliżuje? Czy więc w obronie prawdy jesteśmy wystarczająco odważni, spokojni i pewni? Ale nade wszystko to okazja, by pomyśleć tym razem nie o wrogach, nie o ich zdeprawowanych umysłach i spustoszonych sumieniach, ale o naszym Obrońcy. Nie jest on jakąś enigmatyczną „siłą dobra”, nieokreśloną „mocą z wysoka” czy, jak mawiają humaniści, „być może Opatrznością” – kimś pozbawionym