Ballada o miotle

Idzie wiosna, trochę słotna, w polityce czas bez zasad, gdy żelazna Tuska miotła już dorwała się ambasad. Czyści wszystkie jak najęta, trafi chwacko w każdą dziurę, lekceważąc prezydenta, konstytucję i kulturę. Co dzień dwoi się i troi, akcja „rympał” trwa niezmiennie, nawet Boga się nie boi, wkrótce da mu wymówienie. Trwa ta farsa w złym teatrze, lecz przychodzi myśl do głowy. „Każdej rzeczy końca patrzeć!”. Także mioteł. I miotłowych!