Ja to mam szczęście…

...że właśnie w tym momencie, 11 listopada 2019 r., mogłam w Warszawie, stojąc w tłumie na skraju pl. Piłsudskiego, uścisnąć rękę prezydenta Rzeczypospolitej (choć byliśmy po dwóch stronach barierki). Ale jeszcze większe – że mogłam pobyć wśród ludzi roześmianych, odprężonych. Jest taki rodzaj szczęścia, który nie wiadomo, czy jest dostępny dla ludzi w jakimkolwiek innym kraju europejskim. I – może – na świecie. Oto, w obliczu tylu przywołań, symboli, pieśni, historia staje się nagle dla wszystkich tak samo jasna. Jak świeżo otwarta księga, a w niej strona, którą się właśnie przeczytało i można powiedzieć z czystym sumieniem: to wszystko prawda! To nie jest zbiór legend czy mitów. To nie są pobożne życzenia, to nie jest polityka historyczna, to nie jest propaganda patriotyczna. Tysiąc lat