Wspaniały koniec odc. 2. Deska ratunku

Zwinięta z bólu na podłodze słyszę jednym uchem radiowe wiadomości, że nasz kraj zalegalizował właśnie eutanazję. Marzę o tym, żeby ten ból się skończył. Nagle pojawia się olśnienie: to jest właśnie wiadomość mojego życia. Chwytam się tej myśli jak ostatniej deski ratunku. Co mi jeszcze pozostało? Nie mam ani jednego dobrego wspomnienia. Nic mnie nie trzyma na tym świecie. Nie mam już pracy, zdrowia ani żadnych relacji. W lustrze szafy odbija się moja sześćdziesięcioletnia twarz: podwójny podbródek, zwiotczała skóra, przebarwienia, białe włosy i gniewna zmarszczka pomiędzy brwiami. To jednak prawda, że złość piękności szkodzi. Kiedyś byłam piękna jak bogini. Teraz wiem, że im większa była uroda, tym smutniej ją stracić. Trzeba było chyba powściągać emocje i nie