Papież Polaków, papież mojego pokolenia

Był początek września 1978 r. Miałem wtedy 15 lat i chodziłem do drugiej klasy jednego z warszawskich liceów. Mieszkałem na Starówce, a moją parafią była katedra pod wezwaniem św. Jana – tam przystępowałem do pierwszej komunii świętej, a sześć lat później stałem w tłumie wiernych słuchających kazania prymasa Wyszyńskiego. Ksiądz kardynał przyjechał prosto z Watykanu, było tuż po wyborze papieża Jana Pawła I. Mówił kazanie z ambony umieszczonej wysoko, po lewej stronie katedry. Ludzie słuchali w nabożnym skupieniu. Zapamiętałem słowa interreksa, że nowy Ojciec Święty jest Włochem i że nie mieli racji ci, którzy oczekiwali, że wybiorą Polaka, bo papieżem będzie, co naturalne, Włoch. „Szkoda” – pomyślałem. Minął ponad miesiąc