Demokracja w laboratorium

Nie nazywałabym tego prowokacją. To był test. Samuel Pereira i Paweł Miter odsłonili kurtynę. Nagrali sytuację, jak dziennikarz dzwoni do szefa sędziów w Gdańsku, przedstawia się jako asystent ministra i rozstawia sędziego po kątach. Jak w eksperymencie laboratoryjnym. Próba wykazała, że sędzia jest dyspozycyjnym lizusem. I to jest coś bardzo cennego . Do tej pory wszyscy w Polsce wiedzieli (no, może z wyjątkiem Tomasza Lisa, Moniki Olejnik i Justyny Pochanke) że wymiar sprawiedliwości działa na gwizdnięcie władzy. W tym wymiarze sędziowie nie rozstrzygają sprawiedliwie sporów, tylko usłużnie aportują. Jedyne ich zmartwienie i główny stres, jak się zdaje, to zorientowanie się, kto jest naczelnym treserem, którego wskazania są aktualnie obowiązujące. Żeby dobrze wypaść przed właściwą osobą