Czy Polska jeszcze istnieje?

W jaki sposób polskość określa sytuację moralną i egzystencjalną jednostki oraz wspólnoty? Czy historyczne doświadczenie i kulturowe dziedzictwo stanowi bezcenny kapitał, czy raczej kłopotliwy balast w dążeniu do rozpoznania zagadki losu? Wanda Zwinogrodzka Te pytania od blisko dwóch stuleci zadaje polska dramaturgia. Dzisiaj znów je słyszymy – w „Bezkrólewiu” Wojciecha Tomczyka. O ile nie damy się zwieść komedio-wym pozorom. A o to nietrudno, bo uwaga odbiorców koncentruje się na osobach dramatu, w których można rozpoznać pewne rysy czołowych polityków oraz na błyskotliwych, prześmiewczych dialogach, pełnych cytatów z pierwszych stron gazet, co przydaje sztuce cech politycznej satyry. Także fabuła zawiera odniesienia do sytuacji bieżącej. Wypadek czy zamach? Oto „król zginął, a z nim