Prezydent bez powagi

Co działo się w głowie prezydenta Bronisława Komorowskiego, kiedy mówił, że ostatnie sukcesy naszych piłkarzy i siatkarzy są efektem „ogólnego rozwoju państwa polskiego”? Jak biegło jego rozumowanie, kiedy snuł analogie między wyborem Donalda Tuska na przewodniczącego Rady Europejskiej a wiktorią Polaków na Stadionie Narodowym? Czy to osobisty sukces Tuska – wasala pani Merkel – miał natchnąć naszych piłkarzy? A może w eterze unosi się ostatnio jakiś dobry dla Polski duch, który sprawia, że zaczynamy – jak to ujął prezydent – przechodzić do szarży? Z czego jednak ten nastrój miałby się brać – z jakich to sukcesów państwa polskiego? Z całkowitego wykluczenia nas z rozmów o przyszłości Ukrainy – co stanowi najlepszą recenzję naszego realnego znaczenia? Z tego, że tak małe państwo jak Litwa