Erupcja talentów

Młoda Polska. Przełom wieków XIX i XX. Jeszcze nie doszło do katastrofy I wojny światowej, wybuchu „izmów” – kubizmu, abstrakcjonizmu, nie było rewolucji dadaizmu, Duchampa. Było normalnie. Istniały kryteria estetyczne. Piękno było pięknem, brzydota brzydotą, talent był talentem, a artysta kimś takim, kto potrafi zrobić to, czego inni, choćby nie wiem jak długo się kształcili, nie zrobią, bo nie mają talentu, np. słuchu do tego, aby grać na skrzypcach. W sztukach pięknych najważniejsza wciąż była estetyczna kategoria piękna. W Polsce, która nie istniała na mapie Europy od 100 lat, dochodzi w drugiej połowie XIX w. do erupcji talentów – Jan Matejko, Leon Wyczółkowski, Stanisław Witkiewicz, Jan Stanisławski, Józef Mehoffer i wreszcie Młoda Polska, czyli secesja w Polsce – Stanisław