Koniec podróży

Mam nadzieję, że szybko wrócę na pogranicze Syrii, do Suruç, do Kobane. Wrócę do ludzi, których tam spotkałem. Nie umiem sobie ich wybić z głowy. Mordowani chrześcijanie. Mordowani Kurdowie. Wśród nich wojownicy, którzy przeciwstawili się Państwu Islamskiemu. Ofiarni i pomocni. Uchodźcy, którzy częstują jedzeniem, podczas gdy sami są głodni. Uciekinierzy, bezdomni, którzy odstępują ci swój skromny namiot. Ludzie, którym wymordowano rodziny, a dziś sami bronią tych, których usiłuje się zabić. W tym świecie, gdzie w każdej chwili mogą zacząć wybuchać bomby – jak kilka dni temu. W tych obozach, w których byłem, brakowało wszystkiego. Leków, jedzenia. Nie brakuje za to wspomnień mordów i strachu. Ale oni wcale nie chcą uciekać. Nie! Chcą wrócić do swoich domów. Chcą walczyć. Wielu wśród nich