Idę na marszałka

Obiegła Polskę wieść sensacyjna. Ludwik Dorn przystąpił do drużyny PO. W telewizorze najmłodszy z Mazowieckich stał po jego lewej ręce, Napieralski po prawej. Mazowiecki o twarzy zdeterminowanego inkwizytora bredził coś o nieludzkim systemie, o dwóch strasznych latach rządów PiS u. Napieralski wygłosił zestaw złotych myśli. Później danie główne – Dorn. Pierwszy zgrzyt. Dorn krytykuje... Mazowieckiego za radykalną ocenę rządów PiS u, w którym przecież Dorn był wicepremierem. Gimnastyka słowna na granicy ryzyka, że jednak publika nie zrozumie subtelności. Coś, co miało być wielkim bum, politycznym tąpnięciem, okazuje się odpustową pukawką. Więc o co tu chodzi? Na późniejszej konferencji Dorn wprost mówi, że to PO przyszła do niego, a on się zgodził. Bo dogadali się co do spraw