Plama Lechistanu

Wdzierają się uchodźcy, walą z wielkim hukiem, lecz nas wciąż omijają dość szerokim łukiem. Czemu, przecież tu czeka gościnna kraina: pani premier o głosie dziarskiego muezina, jej psiapsiółki, do serca przytulić gotowe, życzliwe bezgranicznie służby porządkowe, pani Kluzik w genderze, Siemoniak w panterce i minister Schetyna, co ma czułe serce. Czekają na nich miasta, czekają i wioski i największy przyjaciel Stefan Niesiołowski. Dopłaty, becikowe, zasiłki jak woda, których by nie zobaczył bezrobotny rodak... Lecz nie śpieszy uchodźca dobry ani zbir. I mówi na te zachęty: „Wracajmy do Syrii!”