Sieroty po konkursie

No i dobrnęliśmy do finału. Z jednej strony mamy za sobą kilkutygodniowy maraton pianistyczny. Z drugiej – doczekaliśmy się wreszcie wyników. Mamy zwycięzcę i zwyciężonych. I wreszcie odpoczynek od wielogodzinnych przesłuchań. Ale i świadomość, że trzeba czekać aż pięć lat na następny konkurs. Obserwuję konkursy od 1955 r., a całkowicie świadomie od 1960 r. Pamiętam, gdzie siedziałem sześćdziesiąt lat temu, pamiętam młodziutkiego Adama Harasiewicza z bujną czupryną i widzianą pierwszy raz w życiu Japonkę w kimonie – Kiyoko Tanakę. Jako uczeń szkoły muzycznej śledziłem, jak gra mazurki Fu T’Sung (tak to się wówczas pisało nazwisko chińskiego pianisty) i Francuza Bernarda Ringeissena (czytanego „Rężęsą). Pollini, Argerich, Olejniczak… Później na moje osobiste wspomnienia nałożyły się