Pożegnanie człowieka kulturalnego

Dla mnie, przedstawiciela pokolenia wychowanego w latach wybuchu i dogorywania ostatniej fali koncesjonowanej przez PRL muzyki rockowej i całej, istniejącej na jej obrzeżach subkultury, Bogusław Kaczyński długo był przedstawicielem obcego świata. Świata, z którym raczej chcieliśmy walczyć, niż przyjmować go do wiadomości. Później stał się stałym elementem medialnego i kulturalnego krajobrazu, kimś, kto zawsze był i zawsze będzie. Kiedy byłem dzieckiem, bawiło mnie przejęcie, z jakim opowiadał o sztuce mnie całkowicie obojętnej. Kiedy jednak po latach zobaczyłem i usłyszałem Bogusława Kaczyńskiego, dochodzącego do siebie po kolejnym ataku choroby, zapowiadającego w Sali Kongresowej „Skrzypka na dachu”, poczułem wzruszenie. Na przemyślenia związane z odrębnością Kaczyńskiego od środowiska