Diagnozy i prognozy

Dzisiejsze teksty publicystyczne w „Codziennej” (na stronach 14 i 15) są dość szczególne. To diagnoza i prognoza – doskonale się uzupełniające. Analiza Ryszarda Czarneckiego skłania do refleksji nad koniecznością natychmiastowego postawienia przez Polskę na forum międzynarodowym kwestii kształtu wspólnoty europejskiej i kierunku, w jakim powinna ona pójść. Z kolei Jakub Maciejewski niezależnie od tego formułuje śmiałą prognozę: z racji kłopotów, jakich doświadczają sąsiedzi, Polska staje dziś w obliczu wyjątkowej szansy – jeśli postąpimy rozsądnie i z żelaz­ną konsekwencją, możemy otworzyć dla Rzeczypospolitej drogę do nowego „złotego wieku”. Nim to się jednak stanie, czeka nas prawdopodobnie najtrudniejszy rok od dekad. I to nie tylko dlatego, że oto mija 100 lat od zbrojnego przewrotu dokonanego przez bolszewików w listopadzie 1917 r., w której to rocznicy część wróżów i komentatorów widzi zagrożenie ze strony głodnej imperializmu Rosji. Także dlatego, że gros z nas skutecznie oduczyło się myśleć w kategoriach innych niż „tu i teraz”. A potęgi kraju nie zbuduje się, cierpiąc na polityczną krótkowzroczność. Pozbądźmy się raz na zawsze tej choroby trapiącej III RP.