Zdrada unieważniona

O zdradzie mówić w Polsce nie wypada. To pojęcie nieprawomocne i kłopotliwe. Wypada się zastanawiać, czy przypadkiem zdrajcą nie był płk Kukliński, natomiast nie wolno w żadnym razie sugerować, że zdrajcą był Stanisław Jerzy Lec, entuzja-stycznie popierający wraz z kolegami zabranie Polsce Lwowa po ataku Armii Czerwonej w 1939 r., lub gen. Jaruzelski, wprowadzający stan wojenny, lub Tusk z dwo-rem i klakierami robiący niesłychane rzeczy po Smoleńsku. Nieprawomocność słów „zdrada” i „zdrajca” w powszechnie akceptowalnym języku pokazuje, że jesteśmy narodem peerelowskim, tzn. takim, który z PRL-u wyrósł i który ma w nim swoje prawdziwe źródła. Nie wolno nam PRL-u szargać. Można się z niego śmiać, można kąsać, można krytykować, ale nie wolno się odcinać. Nic zatem, co PRL stworzyło – w