Szejkowie, którzy nie chcą islamskich imigrantów

Ląduję w Dubaju późnym wieczorem, ale nie zanurzam się w tym mieście atrakcji turystycznych dla ludzi Wschodu i Zachodu – natychmiast jadę do stolicy Zjednoczonych Emiratów Arabskich (ZEA) – Abu Dhabi (Abu Zabi według nowej terminologii). W Dubaju się odpoczywa, w stolicy, jak to zwykle bywa, robi politykę. W ZEA jestem po raz pierwszy. To była biała plama na mojej mapie całego regionu: po sąsiedzku w Katarze byłem trzy razy, w Bahrajnie – raz, w Jordanii właśnie ostatnio trzeci raz, w Egipcie cztery razy (połowę już za generała As-Sisiego), w Palestynie też parokrotnie. A tu dotąd – mimo że to kluczowe państwo w tej targanej wojnami i wew­nątrzarabskimi konfliktami, ale bardzo bogatej części świata – nigdy. To kraj naftowych krezusów – szejków, ale też pakistańskich (i nie tylko)