W drogę z kozą, dziadem i turoniem

Chodzenie po kolędzie, czyli świąteczne kwestowanie, dało początek barwnemu, wędrownemu, humorystycznemu teatrowi ludowemu. Kolędujące grupy różniły się pomiędzy sobą repertuarem i przebraniem. Chrześcijańskim atrybutem była gwiazda kolędnicza. Przedstawienia kolędnicze mają swój punkt odniesienia w archaicznych obrzędach rolniczych z udziałem masek zwierzęcych. Pierwsze wzmianki o polskich kolędnikach pochodzą z XVI w. – najstarszy przekaz jest z 1554 r. Chodzenie po kolędzie szybko wrosło w czas Bożego Narodzenia celebrowany przez naszych przodków. Aż do 2 lutego, czyli do święta Matki Boskiej Gromnicznej, do domów przychodzili kolędnicy. Repertuar grup i rekwizyty różniły się w zależności od regionu, ale wiele motywów było wspólnych dla całej Polski.  Przyjrzyjmy się zatem dwóm