Dowodem istnienia potwora są jego ofiary

Pamiętam, jak powtarzałem bezgłośnie „Może wszyscy byli na to samo chorzy / te same nad karkiem okrągłe urazy / przez które do ziemi dar odpłynął Boży / ale nie ma znaków, że to grób zarazy”, bo stara piosenka Jacka Kaczmarskiego „Katyń” tłukła mi się po głowie i nie chciała umilknąć. Tak naprawdę pamiętam dwie rzeczy: wnętrze taksówki i telefon komórkowy. Nie chodzi o jakąś jedną, wybraną taksówkę – w mojej pamięci zlały się po prostu w jedno wszystkie te wypełnione mdlącą wonią zapachowych choinek wnętrza; wnętrza samochodów, w których zasypiałem w drodze z redakcji do domu; w których drzemałem, jadąc z powrotem do redakcji. Zabrakło nam ściany Telefon dzwonił ciągle albo ja dokądś dzwoniłem. Nie skarżę się. Taka robota. Tylko że ten drań telefon, ten skurczybyk skubany, nauczył się