Wyspa Kaktusów

Nie ma sił. Jazda po największym solnisku świata przemienia zmysły. Wyłącza ich wyostrzanie. Zanadto uspokaja. Wszędobylska biel i równinna pustka po prostu usypiają. Pewnie dlatego wszelkie novum nieprzystające do otoczenia, wybijające się ponad płaską linię horyzontu wydaje się tu na wskroś irracjonalne.

Widzicie? – pytając nas, Agostino delikatnie mruży oczy. Akurat skręcił kierownicę naszej terenówki nieco bardziej na północ. O tej godzinie po tej stronie świata oznacza to niechybną jazdę pod słońce. A to tutaj zwykle świeci bardzo intensywnie. Wszak Salar de Uyuni znajduje się pod permanentnie trwającym wyżem barycznym. Tu nigdy nie pada.

– Ale co mamy widzieć? – pytam, siedząc tuż obok naszego szofera. – Od prawie godziny wkoło tylko biała pustka i nic więcej…