Hände hoch!

Język niemiecki nigdy nie był w Polsce zbyt popularny poza sferą techniczną, gdzie jeszcze niedawno straszyły nas, humanistów, jakieś krajzegi, bratrury i inne dinksy i wichajstry, dziś wyparte przez terminy angielskie, ale pewnych rzeczy nie da się wypowiedzieć krócej i celniej niż w języku Goethego, Hegla i Hitlera: „Maul halten!”, „Raus!”, „Nur für Deutsche!”.

W podwórkowych zabawach mojego dzieciństwa naznaczonych zakończoną ledwie 15 lat wcześniej wojną, nikt nie chciał odgrywać roli szwabów, więc do niewidzialnego wroga krzyczeliśmy ku poszczerbionym kulami ścianom kamienic słowa, które znało wtedy każde polskie dziecko: „Hände hoch!”. Wydawało się wówczas, że odwieczny wróg rzeczywiście został pokonany – dziś, po siedemdziesięciu kilku