Warszawska kuźnia optymizmu

„Nie okazuj trwogi, a znoś ze spokojem wszelki Boży dopust, jak głód i chłód, biedę, chorobę i najście niepożądanych ludzi. Błogosławieństwo Boga i Królowej Korony Polskiej niech strzeże fundamentów, węgłów i ścian domu tego i zdrowia dusz jego mieszkańców” – to fragment „przykazań”, które Maria Rodziewiczówna wywiesiła na ścianie swego dworu w Hruszowej na Polesiu, zaadresowanych do odwiedzających ją gości i przyjaciół.

Dom, tak kochany przez pisarkę, nie stał się jednak jej dożywotnim schronieniem. Po wejściu bolszewików na Polesie leciwa już Rodziewiczówna wraz ze swoją przyjaciółką Jadwigą Skirmunttówną opuszcza na zawsze Hruszową; zimą 1939 r. przechodzą przez zieloną granicę, ledwo uchodząc z życiem. Udaje im się przekroczyć Bug i dobrnąć do Warszawy, tu zatrzymują się do