Pan Józef

Przychodził do naszego domu zwykle o zmroku. Dla dziecka, którym byłam wtedy, uderzający był jego wygląd: znoszona marynarka, wysokie buty, wyleniały beret. Był taki niedzisiejszy, inny. Przynosił moim rodzicom do przeczytania swoje zapisane drobnym pismem rękopisy. Dotyczyły rzeczy, które zdarzyły się dawno, ale dla nich pozostały żywe, aktualne. Przychodził, by o nich rozmawiać, jakby przymuszony, by załatwić jakąś bardzo ważną, najważniejszą sprawę. Przywrócić jej rangę, znaczenie, doniosłość. Gdy wchodził, moi rodzice przerywali zajęcia, zaciągali zasłony w oknach, siadali z nim przy stole. Była to rozmowa zarazem poufała i dziwnie uroczysta. Gdy pan Józef oceniał bieżące sprawy, czuło się, że patrzy na nie z bardzo wysoka. I dziwna