Polityka pamięci, polityka wdzięczności

„Rachunek wdzięczności PGNiG”, czyli projekt PGNiG skierowany wcześniej do powstańców warszawskich, a obecnie dla górników z kopalni Wujek, to niesamowita sprawa. Tego typu inicjatywy są wzorcowe: łączą pamięć z sensownymi celami społecznymi. A przez to wrastają w życie codzienne i nie zmieniają historii w zakurzone muzealnictwo. Czarno-biała fotografia, na pierwszym planie z lewej czołg z lufą skierowaną w stronę budynków za płotem. Tuż obok złapany w ruchu mężczyzna z teczką, w czapce i w kurtce z futrzanym kołnierzem. Na ziemi leży gruby kożuch wydeptanego brudnego śniegu. Kilka osób niesie na noszach czarno-białą plamę. Czerń to ślady krwi przesączające się przez biel bezwładnego ciała. To leży człowiek raniony kulą. Jeden z mężczyzn przy noszach na głowie ma kask. Ponad głowami i