W – jak godzina walki, V – jak Victoria, R – jak Romocki

Nadchodzi kolejny 1 sierpnia. Jak co roku o godz. 17 w całej Warszawie rozlegnie się głos syren, a tysiące ludzi staną w bezruchu, aby upamiętnić poległych w walce i zamordowanych tylko dlatego, że byli Polakami.  Jak co roku tłumy staną na rondzie Dmowskiego, na placu Zamkowym, na placu Krasińskich, w końcu na Powązkach Wojskowych, aby oddać cześć tym, którzy leżą rząd za rzędem, kompania za kompanią w mogiłach, ludziom absolutnie wyjątkowym, których śmierć w niesłychanie młodym wieku spowodowała olbrzymią wyrwę w społeczeństwie, lukę, za którą kraj płaci w pewien sposób do tej pory. Wielu zapali znicze w kwaterze jedynej w swoim rodzaju, gdzie dominują białe brzozowe krzyże. Są tam pochowani polegli na Zakroczymskiej, na Bielańskiej, „Alek”, „Zośka”, a także oni, bracia Romoccy – „