Życie po wirusie

Tytułowe życie jest nieco bliższe w czasie niż sławetne „życie po życiu”, ale chyba nie mniej tajemnicze. Choćby dlatego, że już się zaczyna, mimo że pandemia wcale się nie skończyła, a zaczyna się jakby z musu, bo ucieczka przed wirusem w bezruch i izolację zagroziła światu po prostu entropią. W świetnej powieści Wiktora Woroszylskiego dla dzieci (bardzo inteligentnych!) „Cyryl, gdzie jesteś?”, w genialnej oprawie graficznej Bohdana Butenki, sens entropii został wyłożony lepiej niż w pracach popularno-naukowych, a uosabiała ją ponura pani w czerni zasłaniająca twarz grubą woalką – bo entropia twarzy nie ma, oznacza tylko nicość po zaniknięciu energii. Może komuś zależało na owym wygaszeniu energii na skalę światową? Pisałem na tych łamach