Papirus i świecznik

Dla starożytnych Rzymian niewolnik nie był istotą ludzką, lecz obdarzonym umiejętnością mowy przedmiotem. Jego pan mógł zrobić ze swoją własnością, co mu się żywnie podobało – w razie kaprysu: pobić, poddać torturom, zgwałcić lub wrzucić do stawu pełnego krwiożerczych węgorzy (autentyk!).

Biorąc pod uwagę powyższe, nic dziwnego, że marzeniem i ambicją wszystkich niewolników było zdobycie statusu wyzwoleńca. Droga ku awansowi społecznemu była długa i kręta. Przeważającej większości nieszczęśników nie udawało się dotrzeć do jej końca. Część historii o pogoni za wolnością znajdowała jednak happy end. Szczęśliwcy, których był on udziałem, swój cel osiągnąć mogli na rozmaite sposoby – czasem ciężką pracą, innym razem dzięki zwykłemu łutowi szczęścia.