Wieczna wędrówka

„Nocą widziałem raz przepływający wielki okręt z rozpiętymi, krwawymi żaglami, podobny do mrocznego olbrzyma w szerokim szkarłatnym płaszczu. Byłże to »Latający Holender«?” – tak w wyobraźni niemieckiego poety Heinricha Heinego jawił się widmowy okręt. Poeci epoki romantyzmu odkurzyli stare legendy, baśnie, mrożące krew w żyłach opowieści. Wszystko, co miało w sobie nutkę niezwykłości, tajemnicy, stanowiło pożywkę dla ich wyobraźni. W jakimś sensie na nowo je stworzyli, zgodnie z wymogami epoki. Ale motyw niekończącej się podróży jest zdecydowanie starszy. To echa swoistej gry z czasem i przeznaczeniem. Opowieści takie mają w sobie pierwiastek religijny – wynikający z nich morał wskazuje, że lepiej szanować wolę Boga, bo