Magiczny kot

Kot Miauczyński przeciągał się, leżąc na swoim ulubionym piecu kaflowym. Patrzył na gromadzące się pod oknem zwierzęta. Wszystkie przychodziły, by w nocy obejrzeć jego magiczne pokazy. Spośród kotów miał wygląd najbardziej pospolitego dachowca. Rudy ogon, szary grzbiet i biała łatka na pyszczku. Sierść trochę nierówna i potargana. Ale kotem zwykłym nie był. Kiedy przychodziła północ, zakładał melonik, brał do łapy laseczkę i zaczynał swoje magiczne sztuczki. Kamienie zamieniał w żółte serki albo wodę w mleko. Potrafił zrobić też i większe rzeczy. Raz wielka wrona, która go zaczepiała, zamieniła się w białego gołąbka. Długo musiała go przepraszać, zanim stała się z powrotem wroną. Tak naprawdę nikt nie wiedział, czy były to czary, czy też tylko