Dojrzali do prawdy

„Jak mogliśmy tańczyć na grobach 200 tysięcy warszawiaków?” – odpierała z przygnębieniem moja mama zarzuty Francuzów, że Polacy to ponuraki, bo 8 maja 1945 r. nie tańczyli z radości na ulicach. Mama była powstańcem z pułku Baszta. 28 sierpnia 1944 r. powstanie trwało już 4 tygodnie. Będzie trwało, jak się okaże, jeszcze 5 tygodni. Zabitych w powstaniu grzebano płytko, nie było czasu ani miejsca. 150 tys. czy 200 tys. – kto to wie? Z Warszawy latami wywożono gruzy, w niektórych dzielnicach tylko je zwałowano. Stąd Muranów stoi na skarpach. A co pod gruzami? A ile można było czekać na odbudowę? Propozycja – symboliczna mogiła na kości, które da się jeszcze odnaleźć. Postawić pomnik, uhonorować szczątki. Reszta musi zostać tam, gdzie leży. Jak w całym mieście. Nade wszystko – potraktować