Dziecięce oczy

Trzy i pół dekady temu jako nastoletni chłopiec oglądałem z moim ojcem materiały filmowe zrealizowane przez zachodnie stacje telewizyjne, opowiadające o ludzkich tragediach rozgrywających się w dotkniętej wówczas klęską suszy Etiopii. Pomimo upływu czasu do dziś pamiętam tamte przerażające obrazy, ukazujące życie w „obozach głodu”, przedstawiające małe dzieci z chorobliwie opuchniętymi brzuszkami, którym w kącikach oczu gromadziły się łzy bezradności i wielkie muchy. Tatą, chłopem twardym i zahartowanym, rzadko używającym mięśni mimicznych twarzy, wszystko to wstrząsnęło. Bez trudu mogłem zaobserwować narastający w nim smutek i niedowierzanie, że pod koniec XX stulecia, kiedy człowiek lata w kosmos i penetruje oceaniczne głębiny, są miejsca, gdzie tysiące umierają wskutek niedożywienia