Szok

Dziś mija już tydzień od porodu bliźniaczek. Lekarka właśnie wyciągnęła mi szwy po cesarce i patrzy na mnie uważnie. – Wszystko jest w porządku – oznajmia. – Chce pani dziś wyjść czy nadal źle się pani czuje? – Oczywiście, że chcę! – Widziałam, że świetnie sobie pani radzi z dziewczynkami. Nie wiem, czy jej wierzyć, czy nie. To moje pierwsze dzieci, staram się, ale jest mi trudno. – Tak pani myśli? – Pewnie, że tak! Proszę poczekać, aż zrobię wypis. To może potrwać nawet kilka godzin, mamy dziś urwanie głowy, dużo dziewczyn rodzi. Uśmiecha się, ale widzę, że jest zmęczona, można by nawet powiedzieć – zrypana. Próbuję znowu dzwonić do rodziców. Mają wyłączone telefony. „To niesprawiedliwe, że jeszcze się dąsają” – myślę. Dąsali się, odkąd się zorientowali, że jestem w ciąży. No tak,