Od powietrza odc. 4. Nadzieja

Milenka przytula się do mnie nocą. – Boję się – mówi. Nie wiem, czy zadawać pytania. Nie wiem, jak się zachować, aby było najlepiej. Nie wiem, czy chcę tego słuchać, ale ona kontynuuje: – Świat wyglądał strasznie podczas zarazy. Najpierw nikt się nie przejmował nazwą nowej choroby, nikt nie wierzył, że do nas dotrze. Kiedy dotarła, nikt nie wierzył, że zarazi dużo osób. Podobno od zarażenia przez trzy tygodnie nie miało się żadnych objawów, można było zarazić kolejne osoby, a później nagle, w jednej chwili ludzie dostawali gorączki i zaczynali się dusić. Po niektórych szczęściarzy zdążała przyjechać karetka, a później zabrakło miejsc w szpitalach. Moi i twoi rodzice zachorowali późno, pogotowie już wtedy nie odbierało telefonów. – Kiedy to było? – pytam