Komuno, zwróć!

Za komuny czy się stało, czy się leżało, dwa tysiące się należało. Nie za bardzo było jednak co z pieniędzmi zrobić. W teatrze Komuna Warszawa pieniędzy też jest w bród, bo jej aktorów i sympatyków hojnie dotują władze Warszawy (800 tys. zł na trzy lata). I podobnie jak za komuny, warszawscy komuniarze też mają problem z ich wydaniem. Miotają się więc. A to wskrzeszają przywódców terrorystycznej Frakcji Czerwonej Armii (spektakl „Przyszłość świata”), a to wystawiają laurkę Sławomirowi Sierakowskiemu, twórcy lewicowej „Krytyki Politycznej”. Życie „za komuny” różni się jednak od życia „w komunie”. Pierwsze jest przymusowe, drugie dobrowolne. Skoro Komuna dobrowolnie rezygnuje ze zbytków, by reanimować komunę właściwą, to nie ma powodu, by uprzykrzać jej życie kapitalistycznymi dotacjami