Starzyński. Śmierć i nieśmiertelność (3)

Gdyby w ostatnich dniach sierpnia 1939 r. poprosić warszawiaków, aby scharakteryzowali prezydenta swojego miasta, ani słowem nie wspomnieliby o jego talentach oratorskich. Starzyński był znany przede wszystkim jako człowiek czynu, sprawny organizator i znakomity zarządca. Na stanowisko komisarycznego prezydenta miasta stołecznego Warszawy został powołany 31 lipca 1934 r. Atmosfera, w jakiej obejmował urząd, nie była najlepsza. Nie został wybrany w głosowaniu powszechnym – jego nominacja miała charakter polityczny i była efektem zabiegów omijających mechanizmy demokratyczne. Władzy centralnej zależało na odzyskaniu wpływu na rządy w stolicy. Modernizator stolicy Nowy prezydent musiał się zmierzyć z wieloma wyzwaniami. Chodziło przede wszystkim o zrównoważenie budżetu miejskiego oraz o