Ciemność przełamana

Był sztorm, huczało nieźle, fale tłukły o brzeg, a ja – mówi mi Roman Zięba – nie wstydziłem się, że płaczę, gdy usłyszałem o agonii Człowieka przybitego do drzewa. W czasie jednej rozmowy ciemność, w której żył, została przełamana. Gdy wyszedł z więzienia, był całkowicie rozbity. Trafił na Lecha Podoleckiego, dobrego łotra. Gdy ochłonął po rozmowie na plaży, Leszek zapy-tał: – Chcesz iść na „duchowość”. – Co to takiego? – Idź i zobacz – powiedział. Obracał się w korporacyjnych środowiskach, miał służbowy samochód, zasobne konto, zjeździł pół świata i mówił biegle po angielsku. Teraz znalazł się w prostym pomieszczeniu: na ścianie obraz Jezusa Miłosiernego, na stole wielki żeliwny czajnik, szklanki na szklanych spodkach, aluminiowe łyżeczki i talerz z górą pączków. No i doborowe