Lubię te historie…

Podobno duszki nadal tu są – i gdy widzą wędrowca, rzucają na niego słodki czar. To on sprawia, że przybysz nigdy nie zapomina uroku tej krainy. Dlatego też w Bieszczady przyjeżdża się tylko raz. Potem już tylko się wraca. Wpierw zieleń staje się nieco zgniła. Potem sina. Następnie przybiera kolor czerwono-brunatny. W końcu zaś złoto-żółty. Wtedy jest tutaj najpiękniej. Na Polski Dziki Zachód, jak zwykło się określać Bieszczady, najlepiej przyjechać właśnie jesienią, i to nawet tą późniejszą. Wówczas bowiem buki porastające stoki Karpat Wschodnich zaczynają zabawę w kameleona. Wtedy w Bieszczadach zaczyna się dziać coś niezwykłego z aurą. W nocy przymrozek, za dnia sympatyczna ciepłota. O świcie misternie tkane przez ujemne temperatury nitki porannego szronu. Ich czas nie potrwa długo.