Sowiety ad usum delphini (1)

Tu, w środku, jest ciasno, ciemno i duszno. Przykrość towarzyszącą zamknięciu łagodzi, na szczęście, intensywny zapach kwiatów. Kiedy tak płynie się w powietrzu, nad trudnymi do policzenia głowami dorosłych, można ulec złudzeniu, że jest się ptakiem. Choć przecie nie wolnym orłem czy sokołem, unoszącym się w górze na szeroko rozpostartych skrzydłach – raczej bezbronnym pisklęciem przycupniętym na skraju gniazda, raz po raz trwożnie zerkającym w przepaść. Z kosza niesionego przez czworo pionierów, dwie dziewczynki i dwóch chłopców, z tego ruchomego, chybotliwego legowiska najchętniej by się nie wyściubiało nosa, siedziałoby się w środku i słuchało tych wszystkich mów, wierszy kołyszących swoim powolnym rytmem, wesołych piosenek, opowiadających o nowym, wspaniałym świecie, świecie