Szkoda czasu i atłasu

Tytułowe „szkoda czasu i atłasu” było ulubionym powiedzeniem mojej śp. Mamy, łódzkiej krawcowej, która używała go zawsze w momentach, gdy dostrzegła, że podejmowanie jakichkolwiek działań jest bezcelowe. Nie ukrywam, że padało ono z jej ust najczęściej wtedy, kiedy usiłowała wytłumaczyć swojemu pierworodnemu synowi, czyli mnie, zawiłości równania z jedną niewiadomą.  W celu uniknięcia totalnej kompromitacji sprytnie pominę te nieistotne szczegóły z mojej przeszłości i płynnie przejdę do uroczystych obchodów imienin Tadeusza, w których ostatnio uczestniczyłem. Na imprezę zaprosił mnie kuzyn, obiecując wyśmienite jedzenie, trunki i towarzystwo, a ponieważ od uciech cielesnych nigdy nie stroniłem, kupiłem szybko prezent i zostałem zawieziony do niego przez Siostrę. Na miejscu, po