Łódzkie wylęgarnie gruźlicy

„Na jedno łóżko pięciu ludzi. W łóżku śpi matka, obok niej jedno dziecko, w nogach dwoje. Na barłogu zaś, bez słomy, na łachmanach, na wilgotnej podłodze śpi ojciec przykryty też cuchnącymi łachmanami. Czasami znów na łóżku rodzice, a na sienniczku pod gałganami, pod jakąś lekką chustką kilkoro dzieci razem skulonych snu zażywa” – pisał w 1901 r. ks. Włodzimierz Kirchner o warunkach życia bałuckiego proletariatu. Łódź należała wówczas do miast o najgorszych warunkach mieszkaniowych i o najwyższym wskaźniku zgonów. Znajdujące się w suterenach, na poddaszach, w wielopiętrowych kamienicach studniach jednoizbowe i przepełnione mieszkania bez dostępu do dziennego światła, świeżego powietrza i sanitariatów stanowiły wylęgarnię wielu chorób. Szczególnie groźna była gruźlica. Do niej „usposabiają