Najprzyjemniej gra się esesmana

„Sztuka intonacji” Tadeusza Słobodzianka w reżyserii Anny Wieczur w Teatrze Dramatycznym w Warszawie to z pewnością jedna z najważniejszych i najciekawszych premier tego roku. Można też zaryzykować stwierdzenie, że być może jedna z najlepiej zagranych, napisanych i wyreżyserowanych. Choć wielu z pewnością zaskoczy, że Jerzy Grotowski przedstawiony jest tu jako odmieniec i hochsztapler…

Sztuka intonacji” to podróż do świata najnowszej historii teatru, gdzie w krakowskiej kawiarni Tadeusz Kantor siedzi przy jednym stoliku z Jerzym Grotowskim. To też rozważania na temat wykluwających się kierunków w teatrze będącym choć swobodną w interpretacji, to precyzyjną w ocenach opowieścią Tadeusza Słobodzianka.